“Ik kook mijn tranen
laat het warme vocht,
als brijnzout uitlopen.”

Brijnzout… het woord caramboleert in mijn brein vanaf het moment dat ik het lees. Brijnzout treft mij vanaf een “poëzie-unicum” van Suzan Bosch <suzanbosch.nl> in de expositie “Kunst aan de Ee”.

Organisatrice Iris ten Cate van Galerie Iris uit Woudsend nodigde 10 dagen lang 100 kunstenaars uit om te exposeren in het voormalige kantoorpand van Woudsend Verzekeringen.

De muren van dit voormalige vroegere bolwerk van saaiheid sidderen stomverbaasd in de laatste maanden van hun bestaan. Waar vroeger de risicoanalyses werden samengesteld staan nu bronzen naaktsculpturen. Kleurrijk keramiek pronkt op de afdeling waar voorheen de hoogte van de verzekeringspremie werd bepaald. In de kantine waar de klerken hun koffiekwartiertje doorbrachten glimmen vandaag kunstige sieraden je tegemoet. Het gebouw laat zich de nieuwe functie welgevallen.

De bezoekers slenteren langs prachtige kunst in vele vormen. In schril contrast met het onomkeerbare verval van het pand; de kapotte systeemplafonds, de vlekkerige vloerbedekking, de afgebladderde muren, de saaie sfeer: een gebouw als karikatuur van zichzelf.

Júist in een dergelijk stoffig decor onderscheidt de kunst zich. Van de verhalende tableaus van de Belg Willy Branckaerts tot de felkleurige schilderijen van Klasien van den Werf. Van de frêle bronzen beelden van Lilian Steenhuisen tot de bonte figuren van Ada Stel en van de ingetogen keramiek van Jannie van der Wel tot de speelse beelden van Babke Moelee.

Twee uur slenter ik nu al rond. Brijnzout; ik moet iets doen met dat woord…

Nóg een contrast. Buiten bruist Woudsend: de Friese Sleepbootdagen zijn in volle gang! De zon schijnt, de sleepboten glimmen, de stoommachines stomen, de mensen flaneren, de shantykoren zingen, de obers rennen, de ijscoman schept en de braderie floreert.

Bij “Kunst aan de Ee” is de sfeer verstild aangenaam, de kunstenaars staan bij hun werk; een voormalig verzekeringsgebouw als kunstbraderie. Waarom niet? Gelukkig, kunstenaars zijn geen verkopers, opdringerig zijn ze niet, maar wel al te graag bereid om hun werk toe te lichten. Dat persoonlijke aspect maakt Kunst aan de Ee bijzonder.

Volgens de website <kunstaandeee.nl> zijn “de deelnemende kunstenaars zorgvuldig geselecteerd en op persoonlijke titel uitgenodigd, een garantie voor kwaliteit.” De diversiteit die hieruit ontstaat vormt een onderling contrast: 100 kunstenaars: een heerlijke verscheidenheid in mensen, stijlen, onderwerpen, benaderingen, technieken en materialen.

Organisatrice Iris ten Cate legt de lat hoog. In de expositiebrochure stelt ze: “Woudsend is van oudsher een beroemd watersportdorp. Kunst aan de Ee voegt een nieuwe dimensie toe. Het dorp is vanaf nu een ontmoetingsplaats van kunstenaars en kunstliefhebbers.” Een nobel streven, ik hoop van harte dat het gaat lukken. “Kunst aan de Ee” voegt zeker iets toe aan het culturele palet van Friesland.

Maar voor het grootste én laatste contrast zorgden de sleepboten. Precies op het moment dat ik, vanuit de serene rust van “Kunst aan de Ee” naar buiten stap, blazen zij gezamenlijk de oorverdovende afscheidsserenade van het Friese Sleepbootweekend op hun scheepshoorns.

“Door brijnzout water klieven de robuuste rompen van de stoere sleepboten huiswaarts overzee, vanuit verre oorden.” Zoiets? In de Slauerhoff-traditie?

Brijnzout; ik moet er iets mee doen…

Peter Miedema

 

Foto’s van ‘Kunst aan de Ee’, gemaakt door Jan Osinga, kunt u hier zien.